Ben werd geboren op de 27ste dag van de maand februari, bij een volle maan, in het jaar 1983, in wat intussen de stad Mortsel mag heten, maar toendertijd nog bekendstond als een dorpje ergens tussen Antwerpen en Mechelen.

Hij was allergisch aan water, zeep en lucht, en stond aldus bekend in het lokale ziekenhuis als “den blauwe geschelpte”. Enige jaren oliebaden later nam zijn gevoeligheid echter af en kon ook hij pootjebaden in enige zee en menig bad. Hij verwierf in zijn prille bestaan als boreling tevens enige faam door een verpleegster haar pen te stelen en haar schort er mee vol te schrijven.
Ondanks deze voortekenen is hij echter nooit een carriere als schrijver begonnen, en steelt hij enkel in zijn dromen, hoewel een van zijn leerkrachten in het middelbaar, zelf een door Ben van plagiaat verdachtte schrijver, hem er van betichtte werk te stelen voor het vak Nederlands, omdat zonder fouten schrijven in deze tijden toch niet meer tot de mogelijkheden mocht horen.
Sinds de laatste spellingswijziging heeft Ben hem in het laatste spijtiggenoeg gelijk moeten geven …

Tegenwoordig houdt Ben zich ledig met het ontsnappen aan de hogeschool waar hij ooit vrijwillig was binnengewandeld, onderwijl trachtend deze hel van vriendjespolitiek en voortrekkerij voor zijn medestudentjes draaglijk te maken, en ondertussen toch proberend nog links en rechts iets nuttigs op te pikken voor zijn verdere leven.

Terwijl hij het bovenstaande aan het intokkelen was weerklonk “Only skin” van Joanna Newsom op de achtergrond, wat tot enige rebelse gedachten mag geleid hebben, want Ben wordt gemakkelijk beïnvloed door geluid in zijn omgeving. Hij heeft er vooral een hekel aan als mensen achter zijn rug babbelen. Vooral als hij het kan horen, wat, gezien het feit dat de meeste mensen die hem ontmoeten hem blijkbaar van lichte doofheid verdenken, spijtiggenoeg nogal eens voorvalt. Als u met Ben praat wil hij u liefst in het oog kunnen houden, en als u over Ben praat wil hij tevens uw handen zien …

Het zou natuurlijk ook kunnen dat Ben van zichzelf uit de neiging heeft nogal moeilijk te doen over alles omdat hij dan weer inspiratie heeft voor zijn nimmeraflatende interne dialoog. Hoewel die hem de laatste tijd geregeld wat rust gunt.

Een van Bens passies is lopen. Liefst alleen, liefst in het donker onder de sterren, en liefst zo lang en hard dat zijn longen het nog maar net uithouden. Na een jaar zonder beweging door een beenvliesontsteking beperkt hij zijn gekoesterde escapades echter tot één à vier keer in de week. Hij beklaagt zich regelmatig over de argeloze bewoners van zijn gemeente die in grote getalen hun kachels op hout stoken, nu en dan met inbegrip van een oude matras.

En ondertussen komt hij alweer een beetje tot rust met “China Moon” van Angels of Venice.
Qua muziek is Ben geen moeilijke klant, tenzij hij op zoek is naar een specifiek nummer dat hij gehoord heeft, want Ben onthoudt geen titels, laat staan de namen van de artiesten. Sinds een klein jaar logt hij af en toe in op Last.fm, in een poging enige consistentie in zijn muziekvoorkeuren te ontdekken. Een niet echt geslaagd experiment, aangezien hij enkel overladen werd met nog meer aangenaams. De beste stukken komen daar trouwens amper aan bod; die staan op zijn mp3-speler die hem op de fiets naar school vergezelt en blijven dus buiten bereik van de Last.fm statiestieken.

Ik hoop dat dit korte stukje een beetje verhelderend is geweest voor u, maar mochten er nog onduidelijkheden bestaan (Ben is beter in het om-schrijven van de dingen dan in het be-schrijven); vragen staat vrij …